سه شنبه پیش از ظهر میان پهنهی دشتزمان جلو میرفت قطار برمیگشتکنار هم بودیم در آشیانهی عشق میان واگن سه، درون کوپهی هشت تو شعر میخواندی بلند و بیتشویشو ریختی در من دوباره بیش از پیشتو باورم بودی

نمیدانستم این وحشیترین هم رام خواهد شدنمیدانستم این دل ساکن آن دام خواهد شد نمیدانستم ای صیاد زیبا عطر گل داریو از بوییدنت دنیای من آرام خواهد شد نمیدانستم از هر رد پایت مست و بیپروادلم چون قاصد

ای مثل جان ولی ز وجودم جدا بیا

جانانهای و نازترین دلرُبا بیا

چون آرشم که جان به کمانش نهاده است

جانم به لب رسید ببوسم تو را ... بیا

اقرار کن ای تازهتر از باد بهاریخورشید تَنی، گل نفسی، ماه تباری اقرار کن ای چشمهی زیبایی و احساسآب است و شراب است و مذاب است که داری یک بار به روییدنت اقرار کن ای گلتا ریشه زنم پیش تو چون بوتهی خاری

گل بود و مرا به خنده مهمانی کرد

زخمی شده بودم عشقدرمانی کرد

آغوش بدون خار و گلبوسه و ناز

آرام شکفت و گرده افشانی کرد!

مانند کویر لوت آتش بر تن

خالی ز خداوندم و از اهریمن

احساس جنون و عشق و بیپروایی

چون مار خزیدهاند در حفرهی من

آغوش تو برفی نفست بارانزا

در اوج وجودت هیجانی گیرا

من کوهنوردی که به راه افتاده

باید برود فتح کند آنجا را

یک روز نبرد در میان میگیرد

دستان تو عشق را نشان میگیرد

مانند زره روی تنت میمانم

بازوی تو بوسه بوسه جان میگیرد

با چشم و نگاه و گونهات مأنوسم

پیشانی و لبهای تو را میبوسم

هر جا بروی تجربهات خواهم کرد

من مرد خیابانی نامحسوسم

دوری ز صراط مستقیمش با من

آغوش جهنّم اَلیمش با من

تا کفر مرا درآوری در رفتی

برگرد تو؛ شیطان رجیمش با من

دردانهی مهربان و نازی شده بود

آماده رقص و عشقبازی شده بود

نزدیک شدیم تا ببوسیم ... نشد

آن روز جهان ما موازی شده بود

دیدی نگاهت میکنم، بیوقفه تابیدی

از اولین دیدار فهمیدم تو خورشیدی

هر لحظه با من بینهایت مهربان هستی

از نیمهی تاریک من هرگز نترسیدی

ای گرم و روشن ای پر از احساس آرامش

آغاز من هستی ندارم هیچ تردیدی

مانند یک رنگینکمان میتابی از باران

مانند حسی سبز در هر شاخه از بیدی

نوری که در من زندگی را شعلهور کرده

میخواهمت از دور ای زیبای تبعیدی

در باد موی خویش بیفشان و هی مبند

وقتی رهاترند تو را وصف میکنند

شاداب و بانشاط و پر از زندگی برقص

نامت گل است، با همه زیباییات بخند

کاش میشد

بالهایم را

به عمق کهکشانت

میگشودم

قطرهای از

چشمهی خورشید را

از آسمانت

میرُبودم

از جهان

بیمهری و

تاریکی احساسها را

میزُدودم

کاش میشد

کاش من

مثل تو بودم

موج است و بیقرار به طغیان رسیده استبا یک نسیم عشق به طوفان رسیده است کوهی که صخره صخره خودش را به باد داددر عمق خود به معدن عصیان رسیده است در ذهن خاک رویش سبزی ست از بهاردر این کویر، موسم باران رسید

تو بهاری

و من یک دشت

پر از دانههای

دوستت دارم

بخند ای گل زیبا چه نازنین هستیمیان اینهمه شک عطری از یقین هستی زلال چشمهی عشقی و من عطش دارمتو بهترین فوَران از دل زمین هستی دلم به سرخترین شکل خود درآمده استتپش تپش که در این

گفتی که اضافیاند و خود میدانند

دستان تو در خواب اگر بیجاناند

در خواب مرا سخت در آغوش بگیر

دستان تو عاشقانه سرگرداناند

پروانه پرید و رفت با بال خودش

بر روی گلی نشست در حال خودش

ای کاش در آغوش تو بودم ای گل

ای کاش بهشت هر کسی مال خودش

بردی مرا به اوج تماشای آسمانابری سپید بودی و گفتی مرا بپوشچون باد عاشقانه وزیدی به جان منباران شدی؛ ترانه سرودی مرا بنوش نوشیدمت شراب شدی در وجود منآتش شدم تمام تنم شعلههای تو سترفتم ز خویش و هستم و